Położony niedaleko Paderborn zamek Wewelsburg zwrócił uwagę Himmlera. Plotka głosiła, że usłyszał proroctwo, iż największemu atakowi ze Wschodu oprze się tylko jeden zamek w Niemczech (w Westfalii). Prawda była inna. Nietypowy trójkątny zamek był ruiną "do wzięcia". W lipcu 1934 roku SS wynajęło go za markę rocznie. Wewelsburg stał się jednym z licznych zamków tej organizacji (obok Bayerisch Zell, Eulenburga czy Malborka), ale miał charakter wyjątkowy. Został odbudowany i odrestaurowany, co pochłonęło ogromne sumy. Oczywiście doszło do zbrodni - blisko 3900 więźniów obozu koncentracyjnego Niederhagen pracowało przy odbudowie zamku, 1/3 z nich zginęła. Tak na fundamencie z krwi wyrósł zamek-świątynia. Mieścił apartamenty Himmlera (w tym specjalną salę Henryka I), pokoje gościnne dla Hitlera (który nigdy nie przyjechał do Wewelsburga, więc spekulowano, że tam będzie pochowany), bibliotekę z 12 tysiącami tomów, centrum szkolenia SS i szereg sal ceremonialnych. Zamek miał po rozbudowie stać się nowym Camelotem. Himmler był bowiem opętany mitem arturiańskim: nawet gdy jadał prywatnie poza Wewelsburgiem, starał się, by na liście gości widniało 12 osób. W wielkiej komnacie zamku w Wewelsburgu przy dębowym stole konferował, medytował, zajmował się "czerpaniem siły z dzieł przodków", a nawet usiłował kontaktować się z duchami. Podczas tych, mających wiele wspólnego z okultyzmem, posiedzeń w 12 fotelach obciągniętych świńską skórą zasiadali wybrani obergruppenführerzy. Miejsce każdego z nich oznaczała mała tarcza z nazwiskiem i herbem.
Pod północną wieżą zamku wybudowano grobowiec z marmuru. Pośrodku grobowca miał płonąć wieczny ogień. Gdyby któryś z 12 rycerzy Himmlera zmarł, w tym miejscu spalić miano jego herb, a ciało złożyć w jednej z 12 kwater grobowca. Dym z palonego herbu miał wydobywać się specjalnym wyciągiem wentylacyjnym, stwarzając wrażenie słupa wznoszącego się nad wieżą.
Ale i dla innych członków SS zamek mógł okazać się wyjątkowy. W podziemiach budowli, w specjalnym sanktuarium, odbywał się "chrzest krwi", czyli rytuał przyjęcia nowego adepta do "zakonu". Tutaj wręczano esesmanom odznaki wywodzące się - oczywiście według Himmlera - z rycerskiej tradycji: sygnet z trupią czaszką, sztylet, a w wyjątkowych wypadkach szpadę lub herb.
Pod północną wieżą zamku wybudowano grobowiec z marmuru. Pośrodku grobowca miał płonąć wieczny ogień. Gdyby któryś z 12 rycerzy Himmlera zmarł, w tym miejscu spalić miano jego herb, a ciało złożyć w jednej z 12 kwater grobowca. Dym z palonego herbu miał wydobywać się specjalnym wyciągiem wentylacyjnym, stwarzając wrażenie słupa wznoszącego się nad wieżą.
Ale i dla innych członków SS zamek mógł okazać się wyjątkowy. W podziemiach budowli, w specjalnym sanktuarium, odbywał się "chrzest krwi", czyli rytuał przyjęcia nowego adepta do "zakonu". Tutaj wręczano esesmanom odznaki wywodzące się - oczywiście według Himmlera - z rycerskiej tradycji: sygnet z trupią czaszką, sztylet, a w wyjątkowych wypadkach szpadę lub herb.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz